Grupa Rafała Kmity

DOŚĆ!… to pierwsza część tryptyku naznaczona kolorem czerwonym, więc nie będzie łagodnie! Program to collage najbardziej aktualnych skeczów i piosenek o tematyce społecznej i obyczajowej. Czyli, uwaga! Kmita znów zagląda do naszych domów, kuchni i salonów, a także do urzędów i do parlamentu. Odrobina dystansu do codzienności współczesnego Polaka w przypadku Rafała Kmity może zaowocować jak zawsze inteligentnym, aczkolwiek ostro przyprawionym humorem, którym raczyć nas będą jego aktorzy.

Obsada: Oksana Pryjmak, Zuzanna Skolias, Katarzyna Chlebny, Grzegorz Kliś, Arkadiusz Lipnicki, Piotr Plewa, Krzysztof Pluskota, Dariusz Starczewski, Jacek Stefanik, Karol Wolski

Autor i reżyser: Rafał Kmita

Muzyka: Bolesław Rawski

Ruch sceniczny: Jarosław Staniek

Dotychczasowa ilość przedstawień – 55

Pobierz PLAKAT

Posłuchaj piosenki- zwiastunu Wieczoru Niebieskiego – “Kocham Kraków”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(…) Kmita dobiera się do naszej codzienności, od tej najzwyczajniejszej strony – z alkowy i pokoju telewizyjnego, gdzie radośnie upływa czas na klikaniu i komentowaniu tego, co miga na ekranie, po wcale cięte baty dla polityki (…)

Jednak nie tylko akcenty, jakże bliskie każdemu, kto nie może obojętnie traktować popisów ksenofobii, antysemityzmu i wszelkiego rodzaju schamienia, to powód, dla którego kochamy Grupę Rafała Kmity. Kochamy ją za błyskotliwe poczucie humoru, wyłączenie autocenzury i warsztatową biegłość (…)

Zdolność przeistaczania w różne charakterystyczne postacie, świetne tempo, zespołowość to atuty Grupy, której walory w całej pełni rozkwitają w skeczu poświęconemu radiu. Oto błądząc po stacjach radiowych, aktor prowadzący scenkę sprawia, że surfujemy z nim na falach eteru, a pozostali członkowie Grupy przywołują przed uszy (i oczy) ulubione i nieulubione głosy, typowe komunikaty, stereotypowe teksty i schematyczne intonacje, które pozwalają natychmiast rozpoznawać proweniencję ideową, kulturową i społeczną tej lub innej stacji. Ten skecz to popis warsztatowy o najwyższym stopniu trudności (…)

Aktorzy Kmity bisowali trzykrotnie, zostali przyjęci owacyjnie i z niejakim zdumieniem, że w czasach zapaści kabaretu można jednak tworzyć programy nie tylko z sensem, ale i na poziomie…

Tomasz Miłkowski, „Przegląd”, 24 maja 2009

(…) Podążając od dawna w stronę teatru, eliminując z nazwy, wbrew ogólnej tendencji, słowo kabaret, bo chciał dystansować się od tego, co obserwował na polskiej estradzie -Kmita zaoferował obecnie program zatytułowany „Dość!… dobry wyrób kabaretopodobny”. Nazwał go przewrotnie „Dość… dobry”. Niezwykle przewrotnie, bo program jest znakomity. I ostry. (…)

Wacław Krupiński, „Dziennik Polski”, 30 kwietnia 2009

(…) Lisa Minnelli wyłuszczała w słynnym filmie, że to samo życie jest kabaretem. Ale sztuką jest to życie (w formie kabaretu) pokazać. Grupa Kmity sztukę ową posiadła już dawno. I umiejętność tę konsekwentnie posiada nadal. Są kabarety do kitu i są do Kmity!. Różnicę – przy pierwszej nadarzającej się okazji – wyczujecie Państwo sami.

Bo nie wystarczy przygłupem być czy przygłupa przyuważyć, żeby umiejętnie sparafrazować i sportretować, jego przywary – pardon za wyrażenie – obnażyć, pod zastanowienie poddać gogolowskie „z kogo się śmiejecie?…” By zachodzące u niejednych homo sapiens nieskomplikowane procesy chemiczne w komórkach szarych obrazowo i dowcipnie ująć, aktorsko skomentować. Trzeba w sobie tę sceniczną giętkość mieć – jak para szwagrów – (fenomenalnie wyczesany i naturalny w każdym calu Piotr Plewa oraz rewelacyjny mimicznie i ruchowo – Dariusz Starczewski). Nie wystarczy założyć nochal clowna, by z pozornej błazenady zrobić właściwy użytek. A potrafi to |Krzysztof Pluskota (wyborny także jako redemptorysta z każącym mieczem ognistym, prowadzący teleturniej w pewnej stacji zbliżonej do kręgów toruńskich. (…)

Krzysztof Rozner, „Kulturalna Warszawa”, 8 maja 2009